Opmerking: dit bericht is een tijdelijke update, ik zal tussentijdse gebeurtenissen schaamteloos antidateren.
Dit bericht volgt (nu nog) op: Rundervinken zijn “lekker”

Het is alweer een tijd geleden dat ik hier voor laatst een berichtje plaatste. Schande!

D’r is intussen heel veel gebeurd: Daphne gaat steeds meer praten.
Veel is (gelukkig) onveranderd: Daphne eet en slaapt nog steeds als de beste – het eerste wat minder, maar dat hoort erbij. Ze wordt slanker en begint echt een klein vrouwtje te worden.
Op wat vlekjes onder d’r ogen na, is ze zo gezond als een vis.

Daphne is gek op ijsjes. Als volleerd ijseter neemt ze vanaf het eerste moment het (water-)ijsje keurig bij het stokje ter hand. Zodra de top van het stokje in zicht komt, kan het met twee handen. Het afbijten van de laatste stukje levert dus ook geen enkel probleem op: stokje in twee handen, hap! Stokje omdraaien en hop, dat was het ijsje!
Zoals oma Nel zei: “echt de achterkleindochter van een ijsboer”.

Daphne is ook gek op autorijden. Papa heeft nu de Kia Sorento van oom Ernst te leen (2,5 liter, dus een auto met ballen) en dat vindt ze leuk. Toen papa de rest van de auto’s inhaalde door het gaspedaal eens lekker in te drukken zat Daphne achterin te glunderen. “Auto!”, riep ze, in het voorbijgaan, met een wel heel uitdrukkelijke glimlach op d’r gezicht.
Ze klopt ook goedkeurend op de koplampen, onder het uitroepen van “Auto!”. De boodschap is duidelijk: “Milieu? Ik kom uit een voortreffelijke milieu!” Daphne wil een echte auto.

Ze ligt nu te slapen en daarom “Lullaby for Verónica”, dat natuurlijk “Lullaby for Daphne” had moeten heten. Gespeeld door Per-Olov (Peo) Kindgren – iemand die nog mooier speelt dan papa.

PS: binnenkort meer. Beloofd.