Na een tijdje sinaa-sap en sinaa-sap-sap is het nu toch echt: “Sinaasappelsap”. En dan een hele dikke grijns, omdat het goed ging. 
Sinaasappelsap
Quote
Reply
Category Archives: Ontwikkeling
Consultatiebureau – deel VII
Daphne wordt binnenkort twee en dus was het weer tijd om naar het consultatiebureau te gaan. Ter voorbereiding moesten we een vragenlijst invullen over Daphnes ontwikkelingen. Alles is helemaal OK.
Dit keer geen vervelende prikjes, dus Daphne vond het wel prima. Op de stoel gaan zitten om zich te laten wegen was leuk. De stoel was namelijk blauw! Daphnes “standaardkleur” – als ze het even niet meer weet, is iets “blauw”. Ook als het paars is.
Ook de ter plekke uitgevoerde tests, om te bepalen of Daphne genoeg praat en bijvoorbeeld of ze al kan puzzelen, vormden geen enkel probleem. De oren van je hoofd kletsen en blokjes in vormpjes stoppen? Da’s haar werk! Dat doet ze met d’r ogen dicht, twee vingers in d’r neus en hinkend op één been.
Volgend jaar, rond haar derde verjaardag, gaan we weer.
Voor de statistieken:
Gewicht: 13,1 kg
Lengte: 88,5 cm
Beide keurig gemiddeld.
Update
Opmerking: dit bericht is een tijdelijke update, ik zal tussentijdse gebeurtenissen schaamteloos antidateren.
Dit bericht volgt (nu nog) op: Rundervinken zijn “lekker”
Het is alweer een tijd geleden dat ik hier voor laatst een berichtje plaatste. Schande!
D’r is intussen heel veel gebeurd: Daphne gaat steeds meer praten.
Veel is (gelukkig) onveranderd: Daphne eet en slaapt nog steeds als de beste – het eerste wat minder, maar dat hoort erbij. Ze wordt slanker en begint echt een klein vrouwtje te worden.
Op wat vlekjes onder d’r ogen na, is ze zo gezond als een vis.
Daphne is gek op ijsjes. Als volleerd ijseter neemt ze vanaf het eerste moment het (water-)ijsje keurig bij het stokje ter hand. Zodra de top van het stokje in zicht komt, kan het met twee handen. Het afbijten van de laatste stukje levert dus ook geen enkel probleem op: stokje in twee handen, hap! Stokje omdraaien en hop, dat was het ijsje!
Zoals oma Nel zei: “echt de achterkleindochter van een ijsboer”.
Daphne is ook gek op autorijden. Papa heeft nu de Kia Sorento van oom Ernst te leen (2,5 liter, dus een auto met ballen) en dat vindt ze leuk. Toen papa de rest van de auto’s inhaalde door het gaspedaal eens lekker in te drukken zat Daphne achterin te glunderen. “Auto!”, riep ze, in het voorbijgaan, met een wel heel uitdrukkelijke glimlach op d’r gezicht.
Ze klopt ook goedkeurend op de koplampen, onder het uitroepen van “Auto!”. De boodschap is duidelijk: “Milieu? Ik kom uit een voortreffelijke milieu!” Daphne wil een echte auto.
Ze ligt nu te slapen en daarom “Lullaby for Verónica”, dat natuurlijk “Lullaby for Daphne” had moeten heten. Gespeeld door Per-Olov (Peo) Kindgren – iemand die nog mooier speelt dan papa.
PS: binnenkort meer. Beloofd.
Rundervinken zijn “lekker”
Daphne is, zoals eerder vermeld, een goede eter. Ze lust vrijwel alles en in sommige gevallen geeft ze uitgebreid aan dat het eten haar bevalt met een luid “hmmmm”. Uiteraard kun je een kok niet gelukkiger maken.
Vandaag zei ze het voor het eerst. Na het naar binnen schuiven van wat stukjes rundervink zei ze: “lekker!”
Het lijken trouwens wel “woordenweken”, want na het gebruikelijke papa, mama en nee-nee (en het tòch doen) die Daphne al beheerste, werd er vorige week al “aite, aite” geroepen voor we aan tafel gingen, afgelopen dinsdag werd al op de auto’s op het parkeerterrein gewezen onder het enthousiast roepen van “OTO!” Vanavond na het eten moest het pop-up boek natuurlijk weer uit de kast komen. De koeien die erin staan worden begroet met “boe!” – ook best moeilijk om te onthouden wat het verschil is tussen de naam van een dier en welk geluid-ie maakt. Zeker als dat ook nog eens op elkaar lijkt. De poes op de laatste bladzijde is “poe!”
Lezen met mama
Daphne vindt het pop-up boek dat ze met haar verjaardag gekregen heeft héél erg mooi. Heel spannend ook. Alle dieren krijgen steeds een kus…
Traphekje matig succesvol
Daphne zit het traphekje niet als obstakel, maar als uitdaging…
Ze kruipt door trap om aan andere kant van het hekje te komen.
Daphne loopt!
…en dan niet één of twee stapjes om van een stoel naar een kast te komen, maar ècht – meerdere stappen.
Het kinderdagverblijf belde er zelfs over en wij dachten nog dat ze de hierboven beschreven stapjes bedoelde. Maar nee, ze liep echt vrij rond.
Eerste schoentjes
Aangezien Daphne steeds meer staat en begint met de eerste voorzichtige losse stapjes, werd het hoog tijd voor schoenen.
In tegenstelling tot haar sokken, laat Daphne de schoentjes wèl aan haar voeten zitten. Ze lijkt ze mooi te vinden.
Rachmaninoffs 3e pianoconcert
Waar je met een beetje oefening al niet toe in staat blijkt…
Tanden (update)
Die derde tand (bovenin) die we eerder meenden te zien, blijkt vals alarm. Daphne heeft gewoon twee witte pareltjes onderin. Ze zijn al aardig doorgekomen en zijn heel duidelijk zichtbaar als ze lacht – iets dat ze veel doet. Daphne vindt ‘s avonds tandenpoetsen erg leuk; we doen het al sinds de eerste tand leek door te komen en ze lijkt helemaal gewend aan het ritueel. Naar bed gaan betekent ook tandenpoetsen. Meestal neemt ze zelf de borstel nog even over en ligt er dan nog wat op te kluiven.